Een beetje meer over mezelf:

 

 

foto_dbl

Hallo, ik ben Laurent De Backer, geboren te Brussel op 11/11/1985. Mijn passie is op de eerste plaats muziek, gevolgd door computers & Web Design. Ik hou erg veel van humor en ik noem mezelf altijd een levensgenieter dus dat probeer ik dan ook voluit te doen (in de mate van het mogelijke natuurlijk).

LaurentDeBacker.com/leukemie


 

leukemie => chemo => Stamcel-Transplantatie => afstoting:

 

In 2009 heb ik leukemie gekregen en ben daarvoor in behandeling gegaan in het U.Z. Gent.
Ik heb 4 chemokuren gehad en heb toen een volledige remissie bereikt, jammer genoeg ben ik 4 maanden later (ondertussen 2010) hervallen.
Ik heb toen opnieuw 2 chemokuren gehad waarna ik opnieuw een volledige remissie bereikte. Echter nam de professor dit keer geen risico en werd er besloten om een stamcel-transplantatie uit te voeren.

De stamcel-transplantatie was op zich heel zwaar. Ik heb een hele zware chemokuur toegediend gekregen en daarna nog 3 x volledige lichaams-bestraling. Ik ben vrij goed hersteld van de Stamcel-transplantatie en alles ging goed tot ik in 2012 de eerste afstotingsverschijnselen kreeg. 2 jaar na de transplantatie dus. Jammer genoeg is dit uiteindelijk voortgevloeid tot in de ergste graad en is het eigenlijk nog nooit zo erngstig gezien geweest hier bij ons in België. Dat is vooral jammer omdat we er niet veel aan kunnen doen, het gaat om chronische afstoting dus zal het nooit volledig verdwijnen.

Hoe moet je die afstoting nu bekijken? Wel laten we eerst eens beginnen met het een naam te geven. Ikzelf noem hem/het Charlie. Charlie die zorgt ervoor dat mijn huid helemaal strak staat, het voelt net of je in een harnas zit. Maar dat is niet alles... Charlie zorgt ook voor zenuwpijnen: jeuk,pijn,soms is het alsof er messen door mij heen gaan, hij zorgt er ook voor dat mijn huidbarriére verstoord wordt waardoor ik het bijna altijd koud heb. Omdat mijn huid zo strak staat wordt ik natuurlijk ook beperkt in stappen en ademen. Ik kan ook niet meer recht stappen waardoor ik na een paar voetstappen gezet te hebben doodop ben.

Uiterlijk: Charlie zorgt er voor dat mijn uiterlijk aangetast is (lelijke,harde huid) dat samen met de cortisonen die ik neem lijk ik een strak opgezwollen mannetje :-) maar godzijdank zal die cortisonen natuurlijk ooit mogen stoppen waardoor ik toch terug minder opgezwollen zal zijn. Momenteel wordt ik behandeld met een medicijn die intraveneus wordt gegeven (via een katheter onder mijn sleutelbeen) om mijn huid toch terug wat soepelder te krijgen. Wat tot nu toe min of meer lukt, maar ik merk dat de ene dag mijn huid soepelder is dan de andere. En dat zal waarsschijnlijk ook altijd zo zijn. Pas op! Ik ben echt niet negatief maar ik ben wel een realist en dat is natuurlijk niet altijd even gemakkelijk, maar ik slaag me er op de één of andere manier altijd doorheen.

 

 

Hoe zie ik de toekomst?

 

Om heel eerlijk te zijn weet ik het momenteel zelf even niet. Ik heb altijd kinderen gewild en ik wou ook altijd trouwen en een eigen huis kunnen kopen. Jammer genoeg is dat allemaal wat moeilijker geworden door mijn aandoening. Mijn grote droom was om dj/producer te worden met daarnaast mijn andere passie, namelijk web design. Voorlopig berg ik het meeste van die dromen op. Web design kan ik gelukkig wel beoefenen en daar neem ik ook videolessen voor van thuis uit. Dat lukt mij op zich vrij goed dus daar ben ik al heel blij om :-). Al de rest laat ik zo een beetje op mij afkomen.